ผมเคยเข้าใจว่า การต้มน้ำใบเตยก็แค่ไปซื้อใบเตยมาแล้วก็โยนลงหม้อใส่น้ำเปิดไฟต้มเปิดไฟแรงๆใบเตยจะได้หอมๆ ซึ่งวิธีที่ผมเข้าใจก็ได้น้ำใบเตยจริงๆแต่ยังไม่ดีเท่าที่ควร จนแม่ผมถามว่า “รู้มั้ย แค่น้ำใบเตยที่เราเอามาทำไอศกรีม ก็มีกรรมวิธีของมัน” ผมก็ทำหน้า งงๆ แล้วถามแม่ “ยังไง?”
แม่ได้บอกว่า ใบเตยที่เราซื้อมาจะมีเศษดินติดอยู่ตรงแกนกลางระหว่างใบ ต้องค่อยๆล่างให้สะอาดเอาดินออกให้หมดไม่งั้นน้ำใบเตยที่ได้จะมีกลิ่นดิน แล้วก็มาตัดส่วนที่เป็นสีเหลืองและสีขาวที่โคนต้นออกเพราะจะทำให้เหม็นเขียว ตั้งน้ำต้มจนเดือนแล้วหรี่ไฟเป็นไฟกลาง-อ่อนค่อยใส่ใบเตยลงไป ซึ่งมันแทบจะเรียกว่าตุ๋นเลยก็ว่าได้ ด้วยการต้มด้วยไฟกลาง-อ่อนจะทำให้น้ำใบเตยที่ได้มีกลิ่นหอมมากขึ้น
แม่เป็นคนที่ค่อนข้างเจ้าระเบียบและจุกจิกในรายละเอียดมาก และ ท่านเป็นคนคิดสูตรไอศกรีมดูแลการผลิตเอง ทำให้กรรมวิธีในการผลิตค่อนข้างละเอียดเหมือนกับการทำขนมไทยโบราณที่มีความพิถีพิถันและใส่ใจในทุกขั้นตอน